یک سال گذشت ... با اتفاقات تلخ و شیرین ...

بعد از مدتها میام تو نت ... یه نیم ساعتی سایت رو اپ می کنم ... صدای پیم جدید میاد...منشی جواب میده ... بازهم صدای پیم ... باورم نمیشد ... خودش بود ... سلام ... خوبی ؟ ... الو ... نوید ...هنوزم نمی خوای جوابم رو بدی ؟ ... چی جوابش رو بدم ؟ اون کوه نفرت یه دفعه ریزش می کنه و جاش یه حس زیبای کودکانه سراغم میاد ... سلام .. مرسی ... تو روت میشه بهم پیم بدی ؟ ... آره چرا که نه ؟... پس هنوز مثل گذشته پر رویی ... صحبتها ادامه پیدا میکنه ...فردا ... پس فردا ... یاد گذشته ها زنده میشه ... اما چه فایده ... اون دیگه بایکی دیگه بود و من هم  همینطور ... من از روی تنهایی با یکی بدتر از خودم آشنا شدم .. یه داغونتر از خودم ... چون مثل خودم بود پذیرفنتم که باهاش باشم ... اومد از گذشته ها گفت ...نوید اشتباه کردی ... من رو بیگناه مجازاتم کردی ... اگه این حرفا رو قبلا میزد باور می کردم اما اون شب فقط یه بهونه بود ... می دونم... بازهم احساس گذشته سراغم میاد ...یعنی باور کنم تو مال منی ؟ ... تو بازهم پیشه منی ؟...به هیچ چیز فکر نمیکنم جز اینکه گذشته رو جبران کنم ... پس با دوست دلشکستم ناجوانمردانه بهم میزنم ...و به دنبال عشق قدیمیم میرم ... چقدر بزرگ شده بود...چقدر عوض شده بود ...به قول خودش عوضی شده بود ... ملتمسانه ازش می خواستم عوض بشه ...اما اون پایبند نبود ...ظاهر تابلوش و تیپ و قیافه ای که هر کس می دید نا خداگاه به سمتش بر میگشت من رو داغون میکرد ... دوسش داشتم ...به رو خودم نمی آوردم ...خوشبخت بودم تا زمانی که خبر میرسید که با چند نفر غیر از من دوسته ... اما من به رو خودم نمی آوردم ...به بودنش قانع بودم ...و اما نشانه دوم خدا ... شاید خندتون بگیره اما واقعیته ... یه روز سر نبش کوچه که کلاس کامپیوترش برگذار میشد ایستاده بودم ... از دانشگاه می اومدم ... نگران شده بودم چون کلاسش تعطیل نشده بود ... از اولین کسی که از موسسه خارج میشه سوال میکنم ... کلاس کامپیوتر تعطیل شد ؟ بله ... آقا دنبال خانوم اومدید یا آقا ؟ ... مهم نیست ... تشکر می کنم ... من رو میبینه و منتظر اومدن تاکسی ... پسرک با تعجب نگام میکرد ... نمیفهمیدم چرا و به رو خودم نمی آوردم ...ماشین می ایسته و ما حرکت میکنیم ...اما اون هنوز داره نگامون میکنه ... عکس العملش جالب بود ... طوری تو ماشین نشست که پسرک نفهمه ما با همیم ... بعدها فهمیدم که اون پسرک یکی از دوست پسرهاش بوده ..

بی محلی ها شروع میشه ... چرا ؟ ...چرا به من کم محلی میکنه ؟ بدی در حقش کردم ؟ ... با اینکه می دونستم با من نیست ملتمسانه می خواستم که باهام بمونه ....یک بار صادقانه بهش گفتم که می خوام تا آخر باهم باشیم اما به شرطی که تغییر کنه... پس دیگه جایی واسه بهانه نمونده بود ...به بودنش قانع بودم ... تا اینکه یه روز زنگ میزنه و میگه که براش خواستگار اومده ...مریم ... شوخی  میکنی ؟ اشک تو چشام جمع شده بود ... مهم نبود که راست میگه یا دروغ ... مهم این بود که می خواست تمام بشه ... بعنی مریم من عروس میشه ؟ با هم قرار میذاریم که همو ببینیم ... کادوی  تولدم رو بعد از 1 ماه برام میاره ...ازش می خوام خوب فکر کنه ... به روی خودم نمیارم اما توی دلم زار زار گریه می کنم ... بغلش میکنم و میبوسمش و براش آرزوی خوشبختی میکنم.... درد قلبم شروع میشه ... درد قلبی که باید ۱ ماه بعد عملش میکردم ... به سختی خودم رو حفظ می کنم ... میره سمت مغازه ای که لباس عروس میفروشن ... شاید می خواست به یه نحوی بهم بفهمونه که کار تمام شدست ... منتظرش میمونم تا زمانی که برگرده ... ضربان قلبم شدت می گیره و نفس هام به شمارش اما خودم رو کنترل می کنم ...  درست همونجایی که باره اول ملتمسانه صدام میکرد ... نوید ... تورو خدا نوید ... صبر کن ... ومن رفتمم و تنهاش گذاشتم ، می ایستم ...کنار اونجایی که ایستاده بود چیزی می نویسم ... روی دیوار می نویسم   N . LOVE . Mو زیر اون تاریخ اون روز رو 13/05/85 ... توی چشمام نگاه میکنه ...نوید !!! یعنی این آخرین باره که همو میبینیم ؟ سرم رو می ندازم پایین ... به رو خودش نمیاره که از درد قلبم دارم به خودم میپیچم... جواب می دم ... نه واسه چی؟ خنده مزهکی کرد و رفت ... دلم می خواست داد بزنم آخه چرا ؟! چرا به همین راحتی ؟یاد آهنگه رضا صادقی می افتم ( چرا از من گذشتی خیلی ساده ؟ ) اما اون رفته بود و هیچ وقت فکرشم نمیکردم که دفعه دیگری در کار نباشه. اما اون به هر بهانه ای که بود می خواست بره ... و رفت ... بعدها فهمیدم که من رو به یه آدامس تشبیه کرده بود ... یه آدامسی که نمیدونسته چطور از شرش خلاص شه ... جواب خوبی های که در  حقش کردم رو داد . اما نفرین دختر دلشکسته دامن من رو گرفت و من بازهم شکست خوردم ....